Hemel heeft Voeten

Acceptatie en Onvrede

Acceptatie
Van de week werkten we met een groep van ca. 30 mensen die we om de 6 weken mogen begeleiden, aan  de cultuur van de organisatie.
Dit keer ging het over de kernwaarden. We zochten er gezamenlijk een aantal uit met als volgende stap ze te onderzoeken. Wat is er al, wat gaat er goed en wat kan er beter…en wat is eigenlijk ons ideaal?
We plaatsten de waarden in de zo bekende driehoek, de Wet van Drie uit het octaaf.

Mijn voorstel was, om ieder ook voor zichzelf een waarde op dezelfde manier te laten onderzoeken, een waarde die je lief is.

Natuurlijk wilde ik dat zelf ook doen…en daarover gaat dit blog.

Accepteren
Zo’n 30  jaar geleden. Ik ben ongeveer 30 en volg een psychosynthese training bij mijn oude werkkring Olaertsduyn in Rockanje. Ik had inmiddels FORT groepen gedaan en had een tijd lang persoonlijke begeleiding gehad bij mijn huwelijkscrisis, die feitelijk een levenscrisis bleek te zijn. Daar was ik nu. Een jonge vrouw in de bloei van haar leven in een training  waar ik  wordt uitgenodigd mijn levensleerthema te herkennen en erkennen.
En ja…mijn thema was zelfacceptatie.

En dat is het nog steeds. Want op dit moment werk ik dit thema weer uit in mijn persoonlijke driehoek.
Ik zie een ideale Lidwien voor me . . . sprankelend, wijs, vrolijk scherp. En tegelijkertijd kun je je afvragen of een ideaal koesteren niet tegen de Wet van Zelfacceptatie is? Waarom een ideaal, waarom nu niet tevreden met wat er is. Waarom  streven naar wat er nu niet is? Mijn ongemak en onvolmaaktheid accepterend. De pijn, het niet helemaal zijn wie ik wil zijn wegpoetsend in een gewenst ideaal.

Natuurlijk heb ik wensen, zoals: meer mensen in mijn trainingen, ik wil meer dit en ik wil meer dat, ik wil accepteren dat dit is wat het is en tegelijkertijd zit daar die tegenspraak…
Hoe kan ik omgaan met de paradox tevreden zijn met wat er is en de kracht in mij inzetten om vorm te geven aan een nieuwe wereld, een staat van wakkerheid die schepping mogelijk maakt…?

Ik heb nog geen antwoorden. Ik voel wel een groter besef van vrijheid en dankbaarheid, die me de kracht geeft elk moment te zijn wie ik ben, te zeggen wat ik wil met een vrijheid die me doet glimlachen.

En dan komt daar het antwoord voor mij nu, weer een paar dagen later…

Als ik de onvrede als terrein van onderzoek kan accepteren. Mijn onvrede niet wegmoffel, maar juist aanmoedig. Dan kan ik peilen, voelen en verkennen, waardoor er uiteindelijk in dat wat is, innerlijke vrede komt.

Peilen in de diepte is zelf aan den lijve ervaren. Verkennen is de breedte ervan zien.

Ik realiseer me dat het onderzoeken van overtuigingen, mijn onvrede opschrijven en het op z’n ‘waarheidsgehalte’ toetsen door me af te vragen of het werkelijk waar is, dat dit peilen en verkennen is.

De status-quo doorbreken

Elke dag is er weer een nieuwe dag. De dagen rijgen zich aaneen. In die dagen is geen moment hetzelfde.

Tegelijk: hierin wakker zijn en elk moment actief beleven is een ware kunst.

Nu ik vrije dagen heb, thuis in Nederland en op de fiets, ervaar ik meer  continuiteit dan in mijn normale leven, waarin ik van alles te doen heb.

Terwijl ik van alles doe, lijkt het of ik heel actief ben, maar dit soort doen is mijn normale status quo, dit doe ik altijd. Actief zijn is dus mijn conditionering.

Juist nu, ervaar ik hoe gesocialiseerd en geconditioneerd ik in mijn actief zijn ben. Soms stuiter ik van de energie, maar kom niet toe aan wat ik graag wil, of denk te willen.

We zijn in Nederland op vakantie en komen uit bij een ontzettend leuke Bed&Breakfast in Westkapelle die Frankrijk Noord heet en we slapen er in de heuse boomhut!!! We hebben een gesprek met twee jonge mensen over veranderen. 'Veranderen doe je toch altijd, elke dag', zeg ik? Dat is het thema.
Dan zegt de jonge man, die meent dat hij nogal oppervlakkig leeft:

'Och, feitelijk is het moeilijkste van veranderen de stap die je zelf maakt. Om door te gaan met je leven, dat kost geen moeite, dat gaat wel. Nee, echt iets anders willen, vraagt een persoonlijke en vooral actieve stap'.

Ik realiseer me, hoe waar dit is. Het gaat om echte actieve stappen, waarin ik mijn cultuur of de gebruikelijke cultuur waarin ik leef en werk doorbreek. Het gaat over fietsen in plaats van met de auto gaan. Over zwemmen in een koude zee, waar je anders nooit in springt. Over het uittrekken van je kleren op een strand, zodat je bloot bent, over iets zeggen, terwijl je normaalgesproken in een gezelschap je mond houdt en tja . . . over niets zeggen, terwijl er zoveel te zeggen valt.

Het houdt niet op . . . elk moment weer wordt er een actieve, of beter gezegd, bewuste daad van mij gevraagd om wakker en intens in mijn leven te staan. Dat kan zelfs de bewuste daad zijn, om nu eens helemaal niet(s) te doen. 

Wat een mooie lange dagen

Wat een geluk te leven zoals we leven.
We varen met een zeilboot op de Middelandse Zee en doen baaien aan..de stilte en schoonheid van de natuur en de zee werkt op ons in. Het water in, het verzacht mijn lichaam en maakt het soepel. Slapen onder de volle maan die dag na dag afneemt, de zon als ik wakker wordt. Heerlijk eten aan boord, goed gezelschap en een fijn boek.
Geen krant, geen tv en geen informatie uit en van de wereld.

Dan zijn we terug. We hebben ons derde blok van Springlevend Vermogen in het mooie centrum Athanor. Een kleine groep met zeer eigen mensen. Ieder heeft een leven dat niet met een ander te vergelijken is. Dat maakt het juist zo mooi.We onderzoeken al die gewoonten die tussen droom en daad inzitten. We onderzoeken wat ieder in essentie drijft en wat en wie hij of zij is.
Soms is er zoveel  tussen zijn wie je bent en zijn wat je doet ingeslopen. En er is zoveel goeds opgebouwd in het leven van eenieder: Liefde, Natuur, Creatie, Bouwen, Contact.

Nu zijn we weer in onze wereld, thuis in Rotterdam.
Ik geniet van onze rijkdom, het rozentuintje en onze vriendschappen...

Wat een wereld...zo dichtbij en zo goed...!

Wat een genot de bevrijding mee te mogen maken...

Het lijkt buiten de realiteit te liggen en tegelijkertijd is dit het enige dat ik zelf waarneem en ervaar.

Matrix of Mal

Oh wat had ik een hekel aan de Wetten. Ik wil niet in de Wet passen. Ik wil er niets mee te maken hebben, wil vrij zijn, regels overtreden, door rood rijden als er niets aankomt, niet braaf wachten, zelf bepalen.

 Het woord natuurwetten kon ik nog wel hebben. Nou ja, je had natuurlijk de systematiek van de natuurlijke groei. Maar universele wetten, en dan ook nog met een hoofdletter geschreven, daar kon ik niets mee..

Ik ervoer ze als een mal, waar ik in geperst wordt, een procustusbed. Procrustes was de bijnaam van een rover in Attica, die gevangen reizigers op zijn bed uitrekte als ze te kort waren en hun uitstekende leden afzaagde als ze te lang waren. Zo dacht ik dat ik alles in de Wetten moest persen, zoals je alles in een model perst, of in een methodiek.

Steeds meer realiseer ik me dat de Wetten de onontkoombare matrix zijn die als onderliggende structuur onder de werkelijkheid ligt. matrix, afgeleid van matrice, de moeder. Het is dat waar het uit geboren wordt...

Of ook wel, de stippellijn, als ondergrond voor het invoegen van letters.

Ik realiseer me dat onder alles een matrix ligt, een structuur. Bijvoorbeeld in de muziek is dat de maat. Juist als je de maat leert kennen , kun je erin spelen, muziek maken. In de timing zit je precies in , op of naast de maat, je speelt ermee en dat maakt de muziek zo mooi. Bijvoorbeeld bij Michael Bubble, die dit heel goed weet te doen.
Of bijvoorbeeld in de natuur. De matrix zijn de seizoenen. We weten dat we in de winter niet moeten zaaien, maarhet land, dus ook onszelf de rust moeten gunnen. Dat is een onderliggend besef.

We weten het, of iets plat is of diepgang heeft, dat is bekend, daar ligt ook een structuur onder die we in modellen proberen te verwoorden, net zoals we de maten vangen in de muziek en ze gebruiken om muziek inte maken, hebben we de modellen als stippellijn om het leven te spelen. De Wet van het Octaaf is zo'n matrix, net als de Kabbala, de hexagrammen van de I Tjing.

Wat we als mensen vaak doen is er een mal van maken. De stippellijn wordt een vast kader, waar je  een vast stramien in giet. Zo moet het gebeuren! De matrice wordt een bemoeierige moeder die haar kind niet loslaat maar het onder haar rokken laat...

Natuurlijk, dat doe ik ook met mijn modellen, mijn grote uitdaging is de Wetten te laten bestaan als onderliggend kader, om het leven te leren spelen, om het te gebruiken om in diepere lagen van bewustzijn door te dringen, om te beseffen dat ik niet verdwijn als mijn kleine ik stopt met zich waarmaken en dingen doen. Ik pas in een groter kader, ik ben onderdeel van een onnmoemelijk groot geheel dat zich manifesteert en nog niet gemanifesteerd is in mijn perceptie.

Mijn houvast is als een glijbaan, waar ik elke keer weer door de aardse krachten op nieuwe en andere manieren kan leren kijken terwijl er iets anders groters is dat als een stippellijn hetzelfde blijft...

In het zoeken naar plaatjes kwam ik de website tegen van Marja de Vries,   'De hele olifant in beeld', zeer inspirerend!

Was ik maar een kunstenaar

roep ik uit in een groep waardegestuurde mensen, collega’s ondernemers en trainers, kunstenaars, - Oberioe , waar ik deel van uitmaak.. ‘Wat zou jou dat geven?’, vragen ze me. ’Verstilling, die in het vormgeven mogelijk wordt, die zoek ik’,  antwoordt ik. ‘Stil worden, dat kan in kunst. Dat brengt het mij als ik waarneem, ervaar en maak’.

Kunst is intreden in een ander domein. Het domein dat wat er impliciet al was en is, expliciet maakt. Het beeld dat er was, uit de steen hakken, de stilte vangen in beelden en woorden, in taal en in bewegingen in dans.
Intredepunten vanuit andere ogen, andere perspectieven, anders de kamer binnen komen, een woord op een andere manier horen uitspreken. Het ‘breekt’ mijn normale perspectief en het besef dringt door, dat niet mijn werkelijkheid dé werkelijkheid is, die mogelijk niet bestaat? Het zet mijn hersens in een andere setting.

Het brengt me in contact met het vreemde, het voor mij andere en daarmee voegt het toe, maakt me los en het reset, zonder veel woorden en zonder mentale constructen my mind. Het is een ervaring, die me in een werkelijkheid brengt, die ik niet eerder kende en slechts kon vermoeden.

Ben ik een kunstenaar?
Breek ik concepten, geef ik andere intredepunten, kan ik het impliciete expliciet maken, kan ik energie helpen zich vrij te maken en te vormen?
Ben ik een instrument dat is afgestemd, waardoor ‘het’ ontstaat?

Dat is kunstenaar zijn, levenskunstenaar, misschien, maar ook vormgever van de toekomst, een Mens met een hoofdletter die cultuur schept door middel van bewustzijn.

Louwrien Wijers, de vrouw die in 1998 ‘Art Meets Science and Economy in a Changing World’ organiseerde, vroeg bij de opening van de eerste distilleerderij van de Ketelfactory …’ben jij ook een kunstenaar?’ ’Ik zou wel willen’ roep ik uit…’ en als ik haar vertel hoe ik in mijn werk als trainer, vormgeef aan organisaties en ze begeleidt en tot vormen kom die daarin passen, zegt ze tegen mij: ‘Jij maakt net als ik mentale sculpturen’….

En daar doe ik het nu mee!

Ik maak geen voorbedachte constructen, maar zich in het moment spontaan vormende sculpturen.

TIJD

Wat is nu TIJD?

Ik zit op mijn stoel en typ deze tekst. Ik geniet van de warmte en de zon. Ik herinner me de afgelopen dagen waarin we, als of de tijd stilstond, samen waren met de zusters uit het klooster en samen werkten, speelden lachten baden, zongen, spraken...en het heette 'werken met talent en bezieling aan de organisatie'... 

Ik was aan het tenissen, staan en slaan...een, twee drie...tennissen is ritme, een uur lang ritme, waarin het racket valt en de bal al of niet raakt...

Ik was aan het eten met Robert,  mijn broer en schoonzus...we genieten van het gesprek, de kinderen komen langs, tijd speelt geen rol, ik ben er helemaal.

Ik voel druk als ik mijn lijstjes langs ga...als ik verlang naar wat ik NU niet doe, als ik bedenk hoe ik het zou willen hebben...

Ik heb een afspraak vandaag in de andere kant van het land..Ik verheug me op de trein, mijn boek van Otto Scharmer, the theorie of U, waarin ik zoveel van ons eigen werk herken, ik spreek af met mijn vriendin, die ook gewoon kan komen thee drinken..

Ik ben dankbaar voor mijn leven, mijn ritme, voor de zon, de krokussen en de taaiheid, die leidt tot nieuwe inzichten, het lijkt of alles klopt...

We hebben 2 april een Springdag rond het thema TIJD. Samen met drie verwante zielen Francine, Peter en Louise onderzoeken we het. Ik kan me nu alleen maar erop verheugen en erop vertrouwen dat iedereen die er is, er ook is en iedereen die nog gaat komen er heel goed aan doet om erbij te zijn.

OF- EN -NE

'Ben ik nu dit of ben ik dat, het is steeds maar vallen op je gat...'
Dit is een zinnetje uit de Tao van Poeh, dat vaak door mijn hoofd speelt als ik aan Poeh-beer denk.

In feite geeft Poeh beer ons de mogelijkheid van twee, die altijd maar door je hoofd denderen..Of dit of dat..

Ben ik nu goed of ben ik fout? Mijn eerste reactie bij coach Gerard Kemkers was ook, oei...fout, een bemoeiende coach, dus is er een goed en een fout, kennelijk...

Vaak zeggen we het jij of ik, wel of niet, insluiten of uitsluiten, en ga zo maar door...

Maar wie zegt eigenlijk dat de fout die hij maakte slecht was, wie zegt dat het niet zo heeft moeten gebeuren met Sven en hem, wie zegt dat het een beter is als het ander? Kunnen wij dat echt weten?

Wie zegt dat wat er in de wereld gebeurt niet had moeten gebeuren, het is er immers. Er is goed en er is kwaad, beiden zijn er. Maar wat wij doen is positie kiezen, voor het een, tegen het ander, geholpen door een set van denkbeelden die ons gelijk steeds weer bevestigen.

Denkbeelden, beelden, aannames, ze zetten feitelijk de energie vast, situaties vast en zeker als er sprake is van vaste overtuigingen, dan kunnen we niet meer verder komen.

Het mooie is als we inclusief gaan denken, alles inclusief nemen. Goed EN fout, jij EN ik, uitsluiten EN insluiten, wel EN niet...
Als we in staat zijn beide aan te nemen dan zit in het woordje EN onze neutraliteit, het is verbinding en het zorgt voor energie die stroomt. Het woordje EN is dat moment dat niet te noemen valt waarin alles samenvalt, we kunnen het ook NE noemen...een nieuw woord voor NU.

Binnen en Buiten tegelijk zijn

Elke ochtend lees ik ter inspiratie een tekst. Vrij zijn, vanaf het begin lees ik. Dat is een opgave als ik me realiseer waar ik allemaal bevangen van ben. En toch...

In de wintertijd deed ik niets aan beweging en voelde me schuldig, bevangen dus. Ik verweet mezelf, gaf me op mijn kop en ik deed niets. Tot ik tegen mezelf zei: 'het komt wel weer'.
Dat is innerlijk weten en besef van innerlijke ruimte.
Die ruimte ervaren en beseffen is wat ik me realiseer.


Als ik bevangen ben, dan ben ik maar bezig met de wereld buiten me.
'Wat denken ze, doe ik het goed, stom gedaan, oh, toch wel leuk, dat moet je zo doen, het klopt niet, ja, maar, let op, moet ik haar niet helpen,' en ga zo maar door.....

Als ik gevangen ben in mijzelf dan ben ik alleen maar aan het bedenken waar ik het allemaal anders had moeten doen, of aan het leren om niet meer te denken, me vaak schuldig voelend als het weer niet lukt om te...

Waar ben ik als ik vrij ben: binnen of buiten, en als ik binnen ben, ben ik dan alleen daar of ook buiten?

Is het mogelijk op beide plekken tegelijk te zijn?

Ik realiseerde me dit lang geleden, toen ik nog regelmatig bij mijn vriendin en Ki-Aikidotrainer Inja, les kreeg in Ki-training. Zij leerde me het principe van binnen en buiten tegelijk zijn. In allerlei oefeningen leerden we ons bewust te zijn van ons lichaam, erin aanwezig te zijn en tegelijk de ruimte waarin het zich bevond te ervaren, met alles en iedereen erin. Toen en Nu weet ik: ik ben ruimte en de ruimte is ik.

Wat een rijk besef, dat de tijd wegvalt. Wat ik toen leerde is er nog steeds, in het moment. Het was ervaren en beseffen en is een rijke les, die alle kennis te boven gaat.

Een moment van ervaren, van zijn, binnen en buiten tegelijk.

Oefening:
Ik sta op mijn beide voeten en besef dat de 70 kilo's die ik weeg door de zwaartekracht aan de onderkant van mijn voeten zijn. Ik kijk rond, zie mijn omgeving en tegelijkertijd ervaar ik mijn hele lichaam dat licht en ruimte is, en het raakvlak van mijn voeten op de aarde. Er ontstaat een glimlach.

Acceptatie en leren 3

Ik ben een toegepaste ontwikkelaar. Ik hou van samen leren en in de ruimte het nieuwe laten ontstaan. We zitten met een groep mensen bij elkaar, onvoorwaardelijk gelovend in het vermogen van eenieder en daarin ontstaan nieuwe inzichten. Ingegeven door een concept, bijvoorbeeld de gedachte die ik ooit van Krishnamurti meekreeg: 'Het verleden is geweest, de toekomst kennen we niet en het leven is nu . . . in contact met wat er nu is.' Ik heb daar een verhaal van gemaakt dat ik vooraf vertel als ik met een groep begin. Ik geniet er zelf van en her-inner mezelf dan weer waar het feitelijk om gaat. In het gesprek naar aanleiding van dit verhaal krijgt de hele training of bijeenkomst een plaats. Het gaat over hoe wij beelden vastzetten om zekerheid uit het verleden te halen voor de toekomst, het gaat over hoe  gedachten rondmalen en stress en hoe je ermee om kunt gaan. Zijn in het NU is altijd weer de verlossende oplossing. Bovendien vindt de schepping plaats in het proces van ieders inbreng in de vrije ruimte tussen mensen, zoals de quantummechanica ons ook bevestigt.

Ook ik trap er bij tijd en wijle in. Laatst nog bij onze eigen boekpresentatie. Toen ik later de videofilm terugzag, merkte ik dat wij vergeten het in het moment te laten ontstaan. Een interview is bij uitstek een kans om in de vrije ruimte een creatie te laten ontstaan en dat waren we even vergeten. Het was té goed voorbereid en dat maakte in feite het gesprek een stuk minder levend en interessant.

Toen we op een ander moment een conferentie met een klant aan het voorbereiden waren, werd de druk, met name bij de klant, té groot en kwamen de oude manieren weer tevoorschijn. Powepoint vierde hoogtij. Het ging goed hoor, de beide keren en het was niet slecht. Tegelijk weten we niet wat er tevoorschijn was gekomen als we in het 'hier en nu' waren gebleven en in staat waren, zonder de druk van het resultaat, alleen maar aanwezig te zijn in wat we aan het doen waren. Ik vraag me af wat de overtuiging is die als een filter in het 'hier en nu' actief is. Zou het misschien zijn: 'Als ik het resultaat loslaat, doe ik niks en raak ik de controle kwijt en ben ik helemaal op mijzelf aangewezen, zonder papieren, zonder doelen, zonder voorbereiden, wat blijft er dan over?'
Waarschijnlijk een bezielde bevlogen vrouw die leeft, een goed stel hersens heeft, een gevoel dat op de goede plek zit en die in het moment WEET!

Wat heeft dit te doen met acceptatie en leren? Als ik accepteer dat ik ben die ik ben, valt leren weg en ben ik minder op mezelf en de resultaten gericht. Ik doe dan wat er in het moment nodig is.
Punt!

Accepteren en leren, deel 2

Als ik mijn vorige blog teruglees realiseer ik me dat het een uitstekende bedding was om te leren. Een uitverkoren positie.

Zo zie ik er  nu op terug.

Leren om wijzer te worden in deze wereld. Met de boodschap van mijn moeder: zorg dat je altijd op eigen benen kunt staan en niet afhankelijk wordt. Met de boodschap van mijn vader: haal alles wat er in je zit eruit en blijf altijd leren.

In mijn pubertijd was ik ook in contact met de paters Jezuïeten. Ik zat in de gespreksgroepen voor meisjes en later jongens en meisjes. Wat een heilzame weg was dat, wat een bedding. Daar leerde ik praten, gesprekken voeren en vooral: bewustzijn. Vormingswerk noemden we het. Daar ging het om.

Anders leren. Leren uit ervaring, leren vanuit mijn verhaal en uitwisselen. Ik realiseer me dat daar de oorsprong van mijn huidige werk ligt. Het genot van samen uitwisselen en in contact zijn.

Omdat in de oude tijd leren niet aan accepteren gekoppeld was, maar juist aan wat er nog aan mankeerde en moest veranderen, waarin ik (en de ander) niet goed genoeg was, bleef er altijd een druk en voelde ik me minder. Minder dan anderen en minder dan wat er in mij zat en ik er kennelijk niet uithaalde.
De overtuiging, het beeld, de chip in mijn diepste genen: je moet je best doen en alles uit jezelf halen, werkte in die zin tegen mij. Ik was nooit goed genoeg. Er was altijd meer uit te halen.

Deze boodschap hebben we nu zelfs in ons eigen bedrijf geïnternaliseerd. Springteam vertrouwd op vermogen en ontwikkelt het.

Hoe is het mogelijk daarin vrij te zijn?

Het dilemma lost zich op als ik in staat ben om in contact te leren.

Te leren in de ruimte, gelovend dat dát wat er is niet een statisch iets is wat er ligt en waar ik van af moet tappen. Maar eerder een weten dat in de ruimte aanwezig is en waar ik me door er samen met anderen op af te stemmen, co-creator ben van het nog impliciete dat nog niet ontstaan is en waar ik vorm aan mag geven.

Hierna volgt nog een derde deel van leren en acceptatie.

Acceptatie en leren

Jaren geleden kwam de vraag in mij op: hoe kan ik tevreden zijn combineren met een lerende houding? Waarom moet ik dingen leren en afleren en hoe kan dat als ik tegelijk mijzelf accepteer zoals ik ben?
Nu ik meer besef heb van gelaagdheid realiseer ik me dat ik deze vraag daar kan ‘oplossen’.

Ik hou van leren en ontwikkelen. Als kind zat ik uren op mijn kamertje, benen in de lucht en maar lezen. Boeken over de levens van componisten waren mijn favorieten, die kon ik goedkoper lenen omdat het studieboeken waren. Ook heerlijk om met dropjes naast me mijzelf te belonen als er weer een hoofdstuk af was. Mijn moeder beloonde mijn studie door me regelmatig een sapje te brengen. En dat binnen de hectiek van een gezin met toen nog 5, later 6 kinderen wist ik kennelijk een plek voor mijzelf te creeren. Dat was studie voor mij. Een plek waar ik thuis was met mijzelf, gedragen in een bedding van acceptatie.

Leren was bij ons thuis een groot goed. Blijven leren en ontwikkelen. Liefst met dat wat bij jou naar binnen gegoten wordt en je opneemt.

Leren van jezelf en de omgeving was minder gewoon. Hoe gaan we met elkaar om, wat leren we hieruit. Er was altijd wel een reden om te vluchten in mijzelf en de druk(te) te ontlopen.

Tot mijn vader een keer thuis kwam en zei dat het erom gaat dat je schouderklopjes geeft. Ik weet het nog goed, een dame uit Nijmegen, Anna Terruwe, daar had hij het van. Hij was ook een voorstander van de ‘education permanente’, voortdurend blijven leren. Zoals hij ook heeft gedaan, opgeklommen als schrijver op de afdeling burgerlijke stand tot chef van een afdeling, een van de hoge mannen binnen de gemeente. Hij was er trots op. En ik ook.

Jij mag zijn zoals je bent
om te worden wie je bent, maar nog niet kunt zijn;
en je mag het worden op jouw manier en in jouw tijd.
Anna Terruwe

(Op)klimmen en leren, dat is me meegegeven als groot goed, voortdurend  blijven ontwikkelen. Schouderklopjes en complimenten, dat was wel een verlangen, maar er was kennelijk een onmogelijkheid dit toe te passen.

Ik zie dit leren, studeren, opklimmen, straffen en belonen als een leren  waarin ik een functie ben die gevuld moet worden met kennis, waardoor ik kan klimmen. Het heeft iets krachtigs, terwijl ik het ook als incompleet ervaar. Het lijkt alsof het doel van het leren ontbreekt. Het is functioneel en dient om mij te reproduceren in deze wereld.

In deze wereld gaat het ook om straffen en belonen, en per definitie gaat het dan om schuld. Als ik het goed doe krijg ik een beloning en ben ik vrij van schuld en als ik het fout doe, wordt ik gestraft of straf ik mezelf. Leren om schuldenvrij door het leven te gaan en mijn functie goed uit te kunnen oefenen….

Dat kan meer zijn… volgende keer  meer…

Het verschil maken

Deze week was de vraag van de week: waarin maak ik het verschil? Met vriendinnen waren we aan het eten en we bespraken dit. 'Ja maar, als je het verschil maakt, moet je wel vergelijken?'
Hoe kan ik het verschil maken zonder vergelijk?

In de laatste bijeenkomst van de Wet&Spel, waren we met een managementteam. Zo bij hen mogen zijn met de vraag waar eenieder het verschil maakt, realiseer ik me hoe 'eigen' iedereen is. De problemen komen juist als je je aanpast. Je bijvoorbeeld creativiteit inlevert omdat er een overtuiging is dat dat toch niet kan in zo'n positie waar je betaald wordt om 'hard te werken'. In het 'doen' lever je dan je creativiteit in en je wordt net als de anderen, een eenheidsworst die er flink tegenaan gaat en uren maakt. Het verschil tussen jou en de ander is niet meer zichtbaar. Of de man die zo'n besef van arbeidsethos van huis uit heeft meegekregen, dat er als het ware een automaat actief wordt die hem in het 'doen' gevangen houdt. Genieten van wat er bereikt is, zonder al die dingen in je hoofd die nog moeten, geeft de kans je te realiseren dat enerzijds al die andere mensen aan wie je leiding geeft ook zelf veel kunnen en anderzijds de mogelijkheid je te realiseren dat er ook nog iets anders is, dat 'open geheim' dat we alleen maar kunnen waarnemen als er genoeg kalmte is om het te ontvangen.

We spraken met de vriendinnen over dát waar je voor bedoeld bent. Is dat maakbaar vanuit een volkomen vrije wil die alle kanten uitgaat? Of is het gebonden aan de matrix die ieder van ons is. De matrix Lidwien, Robert en ieder ander in ons gezelschap. Als het zo is, dat we alles willen zijn die we niet zijn en daar onze wil op zetten, dan is het keihard werken en misschien komt er iets naar ons toe, een aftreksel van die we willen zijn. Of gaat het erom onze wil vrij te maken in het besef te zijn wie we zijn en daarin te volgen wat er op ons pad komt. Is dat vrijmaken? Door te zijn wie we zijn? Acceptatie dus...

Ik wilde altijd een toptrainer worden. Mijn voormalige partner riep altijd: Jij bent mijn toptrainer! Nu ruim 10 jaar later kijk ik naar mijzelf. Ben ik die toptrainer die ik me toen voorstelde? Ik hou me er nauwelijks nog mee bezig. Als ik ernaar kijk, doemt er een weemoed op. Ja, ergens had ik graag die overbekende trainer willen zijn die op de planken staat en overal in de top van elk bedrijf gevraagd wordt. Wat heerlijk zou dat zijn, wat een eer... Maar dat ben ik niet geworden. Ik ben een vrouw van 58 jaar met een vitale kracht, die enorm veel plezier heeft in wat ze doet en helemaal kickt als ze in haar groepen, vaak samen met haar partner, met een groep mensen tot nieuwe inzichten en ontdekkingen komt. Ter plekke, met elkaar. Een vrouw met een oneindig geloof in potentie en dit elke keer weer bewezen ziet in de deelnemers. Plezier, elan en vooral HOOP. De hoop op een betere toekomst, op de goedheid van mensen. Misschien naief, en teleurgesteld als blijkt dat niet ieder er zo over denkt.

Het is de weemoed van de acceptatie.

We kregen een mooie tekst aangereikt door de deelnemers. Een tekst over zaden:

Hier is ie:

Stap voor stap de laan uitlopend,
kijk je nog eens achterom
en je denkt wellicht met heimwee:
Deze tijd komt nooit weerom.

maar waar jij je zaden strooide
zullen eens de mensen gaan
en verwonderd en eerbiedig
bij een
ZEE van BLOEMEN staan

gedicht van Frits Deubel uit Harderwijk stichting Palliatieve zorg www.idpz.nl

September, oogstmaand

We stellen steeds de vraag over de oogst. Wat heeft dit jaar je opgeleverd?

Buiten, met deze mooie zomer en ronduit fantastische herfst, zijn de appeltjes,  hazel- en walnoten volop aanwezig. Er zijn oogstfeesten. Heerlijke producten, smaakvolle hapjes, jams, chutney’s, honing en heerlijke verse groenten. Overal komen bedrijfjes tevoorschijn die hun producten aan de markt aanbieden. Vorige week was ik in de boekhandel en ook daar stond het vol met de heerlijkste kwaliteitsproducten.

Stimulerend en inspirerend dit voedsel waarin kwaliteit hoog in het vaandel staat.
Wij hadden een trainingsbijeenkomst met een groep die interne diensten verleent binnen een gemeente. De locatie was boerderij de Buiytenhof, die ook al zo smaakvol en geweldig was ingericht. Het ademde frisheid en aandacht uit en de hapjes, koffie/thee en het eten gaven ons het gevoel direct met moeder aarde in contact te staan.

Voor de groep was het de eerste keer dat ze een trainingsbijeenkomst hadden en er was naast benieuwdheid en interesse ook de vraag: ‘wat doen we hier eigenlijk. Laat mij gewoon werken, er is immers zoveel te doen’. Of: ‘ik wil niet praten over mezelf, waar is dat nou voor nodig. Ik zag vooraf de titel van een stuk dat jullie geschreven hadden, het heette ‘de Hemel heeft voeten.. wat een onzin. Ik dacht dat ik over mijn nek ging!’

Een hele uitdaging dus om er achter te komen, dat kwaliteiten en complimenten met elkaar uitwisselen lucht en ruimte geeft. De lucht om open te zijn over wat je zoal  mee- en doormaakt. Bijvoorbeeld de eerste werkdag: ‘dan sta je daar helemaal alleen met je broodtrommeltje. Wat nu? Door de grond zakken kun je niet, maar zo voel jij je wel’.

Hoe vaak gebeurt het niet dat je situaties en dingen meemaakt, waar je zowel blij om bent, als waar je moeite mee hebt en toch deel je ze niet met anderen. Je komt elkaar bijna elke dag tegen en toch weet je vrijwel niets van elkaar. Hoe kun je dan op een soepel lopende organisatie rekenen, een organisatie die het met name van zijn levende kapitaal moet hebben? Van mensen dus, van medewerkers die hun klanten zo wakker mogelijk met diensten en producten bedienen?

Hoe kun je nu echt contact maken als jij je druk loopt te maken over van alles en nog wat, dat volgens jou nog moet gebeuren. En stel dat jij met je druk bezette hoofd iemand anders ontmoet die zich ook zo druk loopt te maken, bijvoorbeeld over het feit dat hij hier in deze training eigenlijk niet wilt zijn omdat er nog zoveel te doen is. Nou…dan is echt contact niet mogelijk.

Zo maakte ik me ik me druk over de nog niet aanwezige flipover die we bij onze trainingen altijd gebruiken en ik gaf een hand ter kennismaking aan een dame die eigenlijk mij helemaal geen hand wilde geven omdat  ze hier niet wilde zijn! Moet je je voorstellen, over contact gesproken!

In de trainingen gaat het altijd om echt contact, in het hier en nu. Als we zijn waar we zijn, weten we wat ons ofwel energie kost, dan wel oplevert. Vergeten maakt dan plaats voor herinneren en als we zijn waar we zijn, kunnen we onbevangen naar de toekomst kijken en benieuwd zijn wat er op ons pad komt.
Dan zijn we, waar we ook zijn, onszelf. We zijn thuis (bij onszelf) en kunnen op zo’n moment  genieten van wat er is. Een klein gesprek, een oogopslag of een compliment. Dan zijn er geen ellenlange ingewikkelde gesprekken nodig om elkaar iets te vertellen. We kunnen met een kleine investering grote dingen doen en op korte termijn samen iets moois neerzetten. We kunnen met elkaar korte en mooie momenten meemaken die terugkijkend van hoge kwaliteit blijken te zijn. En de enige reden waarom, is simpelweg; omdat we de ruis in onszelf (h)erkennen en er dus besef van hebben.

Net als de oogst. Een heerlijke aardbei is voldoende, een klein stukje gebak is zalig.

Daarmee ben ik gekomen bij mijn eigen leerpunt, namelijk: maat houden. Hou het klein en eenvoudig en kwalitatief hoog. Dat is voldoende…

Dat is waar ik ben, dat is mijn oogst…

Echtheid en gekunsteldheid

In dit zomerreces merk ik het...het wordt steeds rustiger. De natuur in al haar schoonheid is om me heen en de afstand tussen buiten en binnen is steeds kleiner. Binnenin me zit de maan die steeds voller wordt, de vogels die luidkeels kwetteren, de muggen en de vliegen, de wind op mijn huid. De eenvoud van het leven is kalmerend. Puurheid zit in het eten van een tomaat die zo van de stam komt, een courgette op een grillplaatje en de bloemen van de courgette uitbundig te zien nabloeien. Oh, en ineens valt een hazelnoot in mijn hangmat waarin ik de prachtige teksten van Rilke lees.

Rilke heeft het over openstaan. De beelden die we voor ons zien, als herinneringen en spiegels belemmeren ons te zien en ervaren wat voor ons ligt. Het Da Sein is alleen mogelijk als we die open ruimte willen kennen en beseffen. Een dier heeft mogelijk geen besef van die beelden en ziet dat wat er is, zelfs een mug, die steeds in zichzelf geboren wordt, daarin is de eenheid er zonder de splitsing van degene die kijkt en het bekekene.

Toen ik in de woestijn was deze winter en we spraken over stilte en wat dat was en is, was mijn neiging nog om het af te zetten tegen mijn ervaringen. Met name in het spreken zelf. In het ervaren was er de stilte. Ik was er steeds. Maar in mijn hoofd kwetterde het en met name het zijn in een groep, als groepslid en niet als leiding confronteerde mij met mijn identiteit en niet-identiteit. Wie ben ik? Als ik mezelf spiegel in een ander kan ik in de vergelijk zien wie ik ben. Maar dat wil ik helemaal niet? En toch ben ik met anderen in een groep. Wie ben ik als ik niet spiegel, kan ik zijn zonder beelden, samen met anderen en hoe doe ik dat dan? Wat zeg ik wel, wat niet? Allemaal vragen die ik me niet stel als ik in functie ben. Dan ben ik het instrument van het Da Sein. Ik ben er omdat ik er ben, zonder bedoeling-om-niet. Ik noem dit ECHT zijn. Kan ik zo’n instrument zijn als ik zonder rol en functie ben. Mijn God, wat een kwesties.

Tot ik in Tjechië ben in weer een groep. We zingen liederen, we doen oefeningen om de Chi te laten stromen en een prachtige jonge vrouw verteld ons over het griekse drama. In een taal en verhalen die ik vaag ken. De metaforen zijn toepasbaar op het leven, op organisaties en op mijn leven. In stilte ontvouwen zich beelden en elke keer is er een verbazing. Kijk nou toch, ik herken wetmatigheden over het leven. Daar spreken wij ook over. Open staan en herkennen. Benieuwdheid, sprankeling en dat oeroude gevoel van besef dat de 2000 jaar waarin wij leven slechts een speldenknop zijn in de tijd. Zeker als we in de zwarte nachten de sterren zien, beseffen dat er, zoals Victor zei, 25.000 jaren geleden al mensen in grotten leefden en in één keer naar buiten gingen, als in een transformatie. Hoe zal er over 25.000 jaar naar ons gekeken worden, wie zijn we in de tijd? Er is zoveel open voor ons, niet de beelden maar de open ruimtes, daarin valt tijd weg, is er een niets.

Als ik de dingen doe om effect te hebben. Ik doe het om-te en noem het gekunsteld. Ik vermoed dat dan de hemel geen voeten krijgt en ik zie het als mijn weg om door en in de wereld van beelden en vormen in de leegte mijn eigen vorm te zijn.

Ik denk dat dit de Kunst van leven is.

Mijn eerste weblog

Vanmorgen onder douche wist ik het. Mijn titel is . . . . . .

Hemel heeft Voeten

Jaren geleden zat ik voor het raam in de prachtige omgeving van mijn oude werk, een jachthuis in de duinen van Oostvoorne. Ik was net 30 en stond voor de opgave om een festival te organiseren en ik wist: het gaat erom iets van spiritualiteit naar ‘beneden’ te halen, in de wereld te zetten. Primair, net ermee bezig, vol jong elan en enthousiasme, zat ik alleen maar te zitten en keek.
Door het middenraam aan de rechterkant, kwam Hemel heeft Voeten binnenzeilen en het is nooit meer weggegaan.

Al mijn werk, mijn relaties en mijn leven zijn doordrenkt van het besef, de hemel van voeten te voorzien.

Festivals met workshops. Loopbaantrainingen, levensverhalen, zelfkennis, vermogen ontwikkelen, alles  komt tenslotte uit de hemel, ofwel het impliciete niet vormgegeven naar ons toe. Ik ving het op en wist vanaf dat moment van het bestaan van de impliciete werkelijkheid…mijn bewijs was dit.

Nu vele jaren verder, ben ik in contact geraakt met de wetten van het leven. Ik hou niet van wetten, ze beperken me en ik heb er groot verzet tegen. Bah . . . en zo moest ik door mijn weerstand heen langzaamaan erkennen dat wetten de voeten van de hemel zijn. In de aarde, gelden wetten. Immers alleen al ons bestaan is ingeklonken materie. Ons lichaam kan niet zonder voeding, licht en onderhoud. Een natuurwet, kun je zeggen. De beperking van dit bestaan. De laatste tijd realiseer ik me dat de beperking kracht geeft. Dat wist ik natuurlijk wel, maar ik besefte het niet, want ik wilde alles.

Wet van het Octaaf, geeft drie basiswetten van het leven aan en ze zijn zo voor de hand liggend en overal in terug te vinden:

De wet die het leven op aarde beschrijft, de wet van de voeten.
Alles wat je doet op aarde gaat op een bepaalde manier, op een bepaald tempo, ik loop, ren, wandel, beweeg doe mijn handelingen. Ik schrijf met mijn vingers op het toetsenbord, ik kook mijn eten, ik ga naar de winkel, ik maak mijn facturen, ik schrijf notities en ik pak de telefoon. Handelingen die in een bepaald tempo gaan. Daarin ondervind ik een meegaande of tegenwerkende kracht. Wind mee of tegen, ik ga langzamer of sneller.

De wet die mijn buik, hart en geest meeneemt.
Met mijn denken en voelen neem ik waar wat er gebeurd, kan ik het duiden en begrijpen, ik kan naam geven aan mijn gevoelens, aan dat wat er in mij gebeurt. Ik kan reflecteren en heb taal om het te noemen, ik kan daarnaast op mijn stoel zitten en in gedachten alle kanten uit, ik kan bedenken hoe ik naar Rome loop en ik zie het zelfs voor me, ik kan beelden zien en interpreteren, ik kan verzinnen en samenhang maken, ik kan van al die indrukken ervaren en benoemen hoe het voelt en zelfs bij dat gevoel een verhaal maken. De wereld van de geest is ontzettend groot en in die wereld zit mijn lerend vermogen, oneindig groot onophoudelijk doorgaand en ontwikkelend…boeiend interessant, we noemen het de wet van zeven, omdat je het ene als je het door 7 deelt uitkomt, op het oneindige getal 1428571428 . . . . etc.
Maar zijn we er dan? Is dit dan het leven? Lopen en bewegen op de aarde met de voeten, leren en ontwikkelen in de wereld van ons lichaam, onze organen hart, buik hersens?

De derde wet is de wet zonder lichaam, de wet van de hemel.
Het is de wet die de onbelichaamde en onstoffelijke vertegenwoordigd, de wet van de ziel. De wet waar je voor moet geloven dat ie er is en openstaan voor de ervaring, zoals op dat ene moment toe de titel van mijn leven binnen kwam zeilen en al die ander momenten dat uit de onstoffelijke materie er een ingeving komt en ik weet dat het zo is. Is het intuïtie? Mogelijk. Is het geweten? Mogelijk. Is het van alle tijden? Mogelijk. Is het de tijdloze kennis waarop we allen zijn aangesloten op het ene? Mogelijk. Is het het gevoel van verbinding dat je niet kunt noemen? Mogelijk. Is het dat waar je je niet meer afvraagt of je waardering krijgt of niet, maar het gewoon moet doen? Mogelijk…
Het is die kracht, dat besef, waarin alle psychologie en zelfkennis wegvalt tegen het besef van weten en zijn.
De wet van drie, met daarin het lege midden…

De hemel heeft voeten. Gelukkig! 

www.springteam.info

Lidwien